Zastosowanie i porównanie z innymi środkami W momencie wprowadzenia na rynek zachodnioeuropejski systemy Inergenu były rozważane jako bezpośredni zamiennik niskociśnieniowych instalacji na dwutlenek węgla, a także – po odpowiednich modyfikacjach instalacji – jako zamiennik systemów opartych na halonie 1301. Zapotrzebowanie na środek szacowano na około 0,4 stopy sześciennej gazu na stopę sześcienną chronionej przestrzeni, co odpowiada w przybliżeniu ilości dwutlenku węgla wymaganej dla większości zagrożeń klas A i B.

Koszt instalacji Inergenu szacowano w 1992 roku na 1,5–1,6 razy wyższy niż koszt porównywalnej instalacji halonu 1301, przy czym oczekiwano, że różnica ta zmniejszy się wraz z wprowadzeniem podatku akcyzowego na halony w Stanach Zjednoczonych oraz planowanym całkowitym wycofaniem produkcji halonu 1301 do 1995 roku na mocy protokołu montrealskiego.

Za najbardziej typowe zastosowania Inergenu wskazywano ochronę obiektów przetwarzania danych i telekomunikacyjnych, wybranych instalacji wydobycia ropy i gazu oraz archiwów przechowujących cenne lub historyczne zbiory.