zabiegi grupowe zawsze wywoływały ich więcej niż zabiegi indywidualne. Komisja Franklina poświęciła też uwagę potencjalnym niebezpieczeństwom „kryzysu”: wywoływanie konwulsji nerwowych i pobudzanie ich publicznie w trakcie zabiegów uznała za sposób rozprzestrzeniania ich w wielkich miastach, a nawet przenoszenia na przyszłe pokolenia.

Odpowiedzi zwolenników d’Eslona i Mesmera na raporty komisji ujawniły rozbieżne dane co do częstotliwości „kryzysów”: sam d’Eslon twierdził, że wśród ponad 500 pacjentów leczonych w ciągu trzech lat nie miał więcej niż dwudziestu podatnych na konwulsje, a większość z nich cierpiała na nie już przed rozpoczęciem u niego leczenia. Z kolei współpracownik Mesmera, Jean-Baptiste Bonnefoy, donosił o zaledwie ośmiu „kryzysach” na ponad 200 chorych – zastrzegając wszakże, że nie wie, co dzieje się u d’Eslona, a więc właśnie tam, gdzie pracowały komisje.

Okoliczności powołania komisji mały|Ludwik XVI, portret Josepha Duplessisa, 1776 mały|Maria Antonina, portret Élisabeth Vigée Le Brun

Relacje Mesmera z dworem królewskim