Miał to być „płyn rozprowadzony wszędzie”, za którego pośrednictwem ciała niebieskie oddziałują wzajemnie na siebie, na Ziemię i na istoty żywe – wypełniający całą przestrzeń, tak że nie pozostawia próżni, nieporównanie subtelny, zdolny przyjmować, przenosić i przekazywać wszelkie impulsy ruchu oraz podlegający przypływom i odpływom. W ciele zwierzęcym działać miał, wnikając w substancję nerwów, a w ciele ludzkim dawało się jakoby rozpoznać właściwości analogiczne do właściwości magnesu, z biegunami równie odrębnymi i przeciwstawnymi. Działanie to miało dać się przenosić na inne ciała, żywe i martwe, na znaczną odległość i bez pośrednictwa jakiegokolwiek ciała oraz być przekazywane i wzmacniane przez dźwięk; samą „siłę” można było gromadzić, zagęszczać i przemieszczać, a nie wszystkie organizmy miały być na nią jednakowo podatne.