Maciej Parowski umieszczał Święto śmiechu w tradycji polskiej fantastyki politycznej, dostrzegając zarazem różnicę między powieścią Oramusa a wcześniejszymi utworami tego nurtu. Jego zdaniem twórczość Janusza A. Zajdla, Edmunda Wnuka-Lipińskiego, Marcina Wolskiego i wczesnego Oramusa wyrażała przede wszystkim antytotalitarny „moralny protest”, mogący jednoczyć znaczną część społeczeństwa. Święto śmiechu powstało już w odmiennej sytuacji społecznej: według Parowskiego posługuje się językiem politycznego sporu i przedstawia obraz Polski demokratycznej, ale głęboko podzielonej. Krytyk interpretował tym samym powieść jako przykład przemiany polskiej fantastyki politycznej po zakończeniu okresu PRL-u, w którym jej zasadniczym punktem odniesienia był sprzeciw wobec systemu totalitarnego.
Polityczny wymiar powieści obejmuje także ocenę transformacji ustrojowej po 1989 roku. Krzysztof Varga odczytywał utwór jako wyraz przekonania, że Polacy zmarnowali szansę stworzoną przez upadek komunizmu wskutek braku radykalnego zerwania z poprzednim systemem. Zwracał uwagę m.in. na powieściową krytykę „grubej kreski”, polityki wybaczenia i relatywizowania odpowiedzialności za okres komunistyczny.