Odbiór Powieść doczekała się szeregu recenzji prasowych. Była omówiona (obok Pieprzonego losu kataryniarza Rafała A. Ziemkiewicza i Czasu pogardy Andrzeja Sapkowskiego) przez Krzysztofa Vargę w artykule Zadzwońcie po wiedźmina, opublikowanym w „Gazecie Wyborczej”. Krytyk uznał powieści Oramusa i Ziemkiewicza przede wszystkim za utwory, w których fantastyka stanowi jedynie „cienki woal” dla politycznej publicystyki. Święto śmiechu ocenił negatywnie jako „doraźną agitkę”, zarzucając Oramusowi nadmierną ideologizację i łopatologiczne przedstawienie tezy o zmarnowaniu przez Polaków szansy stworzonej przez upadek komunizmu. Krytyk zwracał również uwagę na skrajnie pesymistyczny obraz polskiego społeczeństwa, przedstawionego jako pozbawione aspiracji i przyzwyczajone do życia pod władzą komunistyczną. W przeciwieństwie do uniwersalnych, jego zdaniem, antyutopii takich jak Rok 1984 George’a Orwella i My Jewgienija Zamiatina, powieści Oramusa i Ziemkiewicza uważał za zbyt mocno związane z bieżącym sporem politycznym, aby mogły zachować aktualność. Z tekstem Vargi polemizował Maciej Parowski w artykule Nim się przedmiot świeży…, opublikowanym w „Nowej Fantastyce”. Według Parowskiego Varga negatywnie ocenił te powieści (zwłaszcza utwory Oramusa i Ziemkiewicza) z powodu prawicowych poglądów politycznych ich autorów.