Skalę obu szkół źródła podają rozbieżnie: Crabtree podaje około trzystu uczniów Mesmera i sześćdziesięciu d’Eslona, natomiast sam d’Eslon pisał we wrześniu 1784, że Mesmer „zrobił 300 uczniów”, on zaś wykształcił 160 lekarzy, wśród nich 21 członków Wydziału Medycyny.
Komisje królewskie z 1784 roku
Na początku 1784 roku d’Eslon zwrócił się do rządu o powołanie oficjalnej komisji do zbadania magnetyzmu zwierzęcego. Wniosek przyjęto przychylnie. Crabtree przypisuje to po części jego osobistym koneksjom z arystokracją, po części zaś narastającemu w kręgach rządowych przekonaniu, że spór trzeba wreszcie rozstrzygnąć. Gauld pisze, że d’Eslon „dzięki wpływowym przyjaciołom, taktowi i innym sprzyjającym okolicznościom uzyskał powołanie dwóch komisji królewskich po to, by zbadały magnetyzm zwierzęcy tak, jak jest praktykowany w jego własnej klinice”.
Mesmer odmówił jakiegokolwiek udziału i zaprzeczał, by d’Eslon mógł go reprezentować: nie chciał, jak pisał, żeby to d’Eslon „rozstrzygał o losie doktryny, która należy do mnie”. W liście do Franklina z 14 maja 1784 oskarżył dawnego ucznia o nadużycie zaufania i o to, że wiedza, którą mu wykradł, jest słaba i niepełna. Franklin odpowiedział wymijająco. Komisarze zastrzeżenie odrzucili, uznając, że d’Eslon przez kilka lat był uczniem Mesmera, leczył chorych w jego obecności i wywoływał te same skutki.