Gdy Mesmer wyjechał w sierpniu 1781 do Spa, d’Eslon wbrew jego woli kontynuował zabiegi, co po powrocie Mesmera doprowadziło do gwałtownej kłótni. Mimo to obaj współpracowali jeszcze do lata 1782.

Po ponownym wyjeździe Mesmera do Spa w lipcu 1782 pacjenci zaczęli naciskać na d’Eslona, by otworzył własną szkołę. Ten uległ, a jego klientela szybko rosła. Crabtree wiąże wzrost klienteli między innymi z honorarium o połowę niższym niż u Mesmera. 4 października 1782 Mesmer napisał do dziekana wydziału, protestując przeciw temu, że d’Eslon podaje się za praktyka magnetyzmu zwierzęcego. Prowadzone w 1783 roku, za namową wspólnych przyjaciół, rozmowy o połączeniu obu szkół pod kierunkiem Mesmera zakończyły się niepowodzeniem. Mimo to d’Eslon wrócił pod koniec 1783 roku na dziesięć tygodni do współpracy z Mesmerem, lecz odszedł ponownie, gdy Mesmer odmówił wyjawienia ostatecznych sekretów swojej doktryny. W styczniu 1784 d’Eslon opublikował w „Journal de Paris” list, w którym wyłożył swoje zatargi z Mesmerem i ogłosił publicznie, że prowadzi własną klinikę – i to właśnie wtedy ich relacja ostatecznie się załamała.