Do ostatecznego zerwania doszło już po ogłoszeniu raportów komisji: 22 września 1784 d’Eslon został wykluczony z Wydziału Medycyny, a członkostwa nigdy nie odzyskał. Jeszcze po ukazaniu się pierwszego raportu wydział zebrał się nadzwyczajnie i zażądał od magnetyzujących lekarzy, by na piśmie porzucili nie tylko praktykę magnetyzmu, lecz i wiarę w niego. Jak odnotował d’Eslon, „z umiłowania pokoju” siedemnastu z nich obiecało zaprzestać praktyki.

Rozejście z Mesmerem i własna praktyka mały| – kadź, wokół której pacjenci siadali w kręgu i trzymali sterczące z niej pręty

W pierwszym okresie znajomości d’Eslon uważał się za ucznia i świadka Mesmera, nie zaś za praktyka – takie stanowisko wyraża jego książka z 1780 roku. Z czasem jednak przekonał się, że sam potrafi wywoływać te same skutki, a irytowało go, że Mesmer zaniedbuje część chorych, poprzestając na posadzeniu ich przy . Crabtree tłumaczy to usamodzielnienie także jego pozycją: d’Eslon był zdolnym i cenionym lekarzem, który nawet po wykluczeniu z wydziału zachował znaczenie wśród współczesnych, a ktoś taki nie mógł w nieskończoność pozostawać czyimś uczniem. Była to drewniana kadź z wodą i opiłkami żelaza, ze sterczącymi prętami, wokół której pacjenci siadali w kręgu.