Józef Czarnecki (ur. 13 grudnia 1891 w Krasnem, zm. 11 lutego 1974 w Wołominie) – polski waltornista, muzyk orkiestr teatralnych i operowych, związany z warszawskim Teatrem Wielkim OperyWieści Podwarszawskie : Tygodnik. 2004 nr 19 (682) (9 V) str. 9Anna Wojtkowska "ZA BRAMĄ WIECZNEGO SPOKOJU zwykli i niezwykli związani z ziemią wołomińską" tom 1, 2019 r..
Historia Urodził się pod Lublinem. Jego ojciec był zarządcą majątku ziemskiego, a matka zajmowała się domem. Po przedwczesnej śmierci ojca rodzina znalazła się w trudnej sytuacji materialnej. Trafił do objazdowego teatru Myszkowskiego, którego dyrektor dostrzegł jego uzdolnienia muzyczne. W trupie teatralnej rozpoczął naukę gry na instrumentach. Z czasem zaczął specjalizować się w grze na waltorni. Służył w armii carskiej, gdzie wstąpił do orkiestry garnizonowej. Według wspomnień syna Józefa – Ryszarda Czarneckiego, przed wybuchem I wojny światowej miał wystąpić podczas parady wojskowej, przed carem Mikołajem II. W trakcie wojny nie został skierowany na front, pracował tylko jako sanitariusz pomagając rannym żołnierzom. Po wojnie przyjechał do Warszawy i zaczął prace w Teatrze Wielkim, gdzie był pierwszym waltornistą w orkiestrze. Pod koniec lat 20 XX wieku, zakupił działkę i wybudował dla swojej rodziny dworek w Mironowych Górkach (obecnie dzielnica Wołomina).