Grał na największych scenach Warszawy, Paryża, Berlina czy Wiednia.
Po wybuchu II wojny światowej, przez pierwsze miesiące pozostawał w swoim dworku wraz z rodziną, aby następnie wyjechać do Krakowa. Pracował w zespole Filharmonii Krakowskiej. W trakcie łapanki został aresztowany i osadzony na krótko w Więzieniu Montelupich. Dzień po przejęciu przez Armię Czerwoną Krakowa w 1945 r., stracił swoją pierwszą żonę (została zabita przez żołnierzy radzieckich na ulicy). Ożenił się ponownie w 1947 r., z młodszą o 20 lat Weroniką. W 1952 r. powrócił do Wołomina, na teren dawnego dworku. Ponownie zaczął pracę w Teatrze Wielkim oraz w nowo powstałej Orkiestrze Polskiego Radia i Telewizji pod dyrekcją Stefana Rachonia czy w wołomińskiej orkiestrze dętej. Zmarł w lutym 1974 r. przeżywszy 83 lata. Został pochowany na Starym Cmentarzu w Kobyłce (kwatera D4-10-16 )Maria Balicka „Józef Czarnecki (1891–1974)”, Rocznik Wołomiński , t. XV, Wołomin 2019, s. 12..
Uhonorowanie
Srebrny Krzyż Zasługi (1933) Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi
Przypisy
Kategoria:Ludzie związani z Wołominem Kategoria:Polscy działacze społeczni Kategoria:Polscy muzycy Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Zmarli w 1974 Kategoria:Pochowani w Kobyłce