Problemem pozostaje również periodyzacja. Podziały na epoki porządkują rozległy materiał, lecz zależą od przyjętych kryteriów. Już syntezy dziejów muzyki europejskiej różnią się granicami i nazewnictwem okresów: ten sam materiał porządkowano, przyjmując za podstawę podziału epoki stylistyczne, dominujące techniki lub dziedziny praktyki muzycznej, szersze formacje kulturowe, a niekiedy działalność wybranego kompozytora. W jednym z systemów lata 1790–1830 wydzielono na przykład jako „epokę Beethovena”, podczas gdy inne ujmują ten czas w ramach klasycyzmu lub wczesnego romantyzmu. Podziały mogą uwzględniać także wydarzenia polityczne, przemiany społeczne lub periodyzację innych sztuk. Określenia takie jak renesans, barok, klasycyzm i romantyzm ukształtowały się w historiografii europejskiej i nie opisują równoległych dziejów muzyki całego świata. Poszczególne kultury rozwijały się według własnych rytmów, a ich tradycje współistniały, zmieniały się i oddziaływały na siebie. Dlatego światowych dziejów muzyki nie można sprowadzać do jednej linii rozwoju ani przedstawiać jako postępu prowadzącego od form rzekomo prymitywnych do coraz doskonalszych.