Zakres badań zależy również od tego, co w danym miejscu i czasie uznawano za muzykę. W wielu kulturach nie istnieje pojęcie odpowiadające dokładnie zachodniemu terminowi „muzyka”, a śpiew, gra instrumentalna, taniec, recytacja, obrzęd i teatr mogą tworzyć jedną praktykę lub należeć do odmiennych kategorii. Poszczególne społeczeństwa odmiennie określają także granice między muzyką religijną i świecką, artystyczną i użytkową, komponowaną i improwizowaną. Badanie światowych dziejów muzyki wymaga zatem uwzględniania miejscowych pojęć, funkcji i sposobów klasyfikacji, nie zaś przyjmowania kategorii ukształtowanych w kulturze zachodniej za uniwersalne.
Podstawą badań są różnorodne źródła. Do źródeł muzycznych należą zachowane utwory, zapisy nutowe, tabulatury oraz traktaty teoretyczne i podręczniki. Wiadomości przynoszą również kroniki, biografie, pamiętniki, korespondencja, dokumenty prawne, inwentarze, księgi rachunkowe i opisy podróży. Źródłami ikonograficznymi są przedstawienia muzyków, instrumentów i scen wykonawczych w malarstwie, rzeźbie, grafice, reliefach i mozaikach. Materiał ten uzupełniają zachowane instrumenty, budowle i przestrzenie przeznaczone do wykonywania muzyki, inskrypcje oraz inne znaleziska archeologiczne.