Wnętrze z bakłażanami () – obraz temperą klejową na płótnie Henriego Matisse’a z 1911 roku w kolekcji Musée de Grenoble.

Historia Rok 1911 był dla Matisse’a przełomowy. Fowizm odszedł do przeszłości. Artystę coraz mniej interesowało wierne odtwarzanie wyglądu rzeczy. Ćwiczył się w budowaniu obrazu jako samodzielnego, dekoracyjnego świata, w którym kolor, ornament, rytm, rozumiany jako oddziaływanie na siebie barw, i płaszczyzna organizują całą przestrzeń. Wnętrze z bakłażanami należy do serii czterech dużych kompozycji z 1911 roku, które amerykański historyk sztuki określił mianem Wnętrz symfonicznych (). Są to, według kolejności powstawania: Różowa pracownia, Rodzina malarza, Wnętrze z bakłażanami i Czerwona pracownia. Właśnie w tych obrazach Matisse osiągnął jedną z najbardziej radykalnych postaci swojej idei „dekoracyjności”. Historycy z paryskiego Centre Pompidou określają rok 1911 wręcz jako moment, w którym jego estetyka osiąga szczególnie skoncentrowaną, dojrzałą postać. Matisse sam wypowiadał się o obrazie jako o „ważnej pracy dekoracyjnej”. Nie było to więc dla niego „ładne przedstawienie wnętrza”, tylko eksperyment nad tym, czym może być obraz dekoracyjny.