Kolejnym wątkiem było rozpraszanie sprężyste jąder halo. Już w 1995 Al-Khalili, Tostevin i I.J. Thompson przedstawili model eikonalny rozpraszania sprężystego jądra , traktowanego jako układ trzech ciał: rdzenia i dwóch neutronów. Za główne źródło niepewności przy odczytywaniu struktury halo z takich danych uznali słabo poznane oddziaływanie rdzenia z tarczą. W pracy z 1997 Al-Khalili, Ronald Johnson i Tostevin wykazali, że pod pewnymi warunkami zachodzi prosta zależność między rozpraszaniem sprężystym złożonego jądra halo a rozpraszaniem samego jego rdzenia na tej samej tarczy, wskazując przy tym na silny wpływ rozmiaru i struktury otoczki na wyniki. W tym samym roku zespół z udziałem Al-Khaliliego i Tostevina zaproponował poprawkę do kilkuciałowego modelu Glaubera, uwzględniającą zakrzywienie toru każdego składnika pocisku. Poprawka zwiększała dokładność obliczeń przy większych kątach rozpraszania i niższych energiach pocisku.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Jim Al-Khalili · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.