Metoda przyjęła się w literaturze przedmiotu. W przeglądzie poświęconym jądrom egzotycznym Kouichi Hagino, – odkrywca jąder halo – i Hiroyuki Sagawa piszą wprost, że „Al-Khalili i Tostevin opracowali kilkuciałowe ujęcie teorii Glaubera”, wskazując je jako sposób zaradzenia zawyżaniu przekrojów czynnych przez przybliżenie granicy optycznej. Steven Pieper i Robert Wiringa w przeglądzie w „Annual Review of Nuclear and Particle Science” stwierdzili, że ich własne obliczenia metodą Monte Carlo funkcji Greena „zdecydowanie przemawiają za” analizą Al-Khaliliego i Tostevina, a przeciw wcześniejszej. Karsten Riisager przytoczył ich wartości promieni materii i jako dane odniesienia, a 22 lata po publikacji T. Nagahisa i W. Horiuchi przywołali ten wynik jako wiedzę ustaloną.

Recepcja nie była jednomyślna. G.D. Alkhazov ze współpracownikami odnotowali, że powtórna analiza tych samych danych o i , wykonana w 1998 przez Al-Khaliliego i Tostevina, dała promienie o około 0,2 fm większe od wyników wcześniejszej analizy, i traktowali ich uzasadnienie jako przypuszczenie, a nie ustalony fakt.