Studia fizyczne odbył na Uniwersytecie Surrey, uzyskując dyplom z wyróżnieniem w 1986. Jak wspominał, gdy w połowie lat 80. rozważał karierę fizyka, zainspirowała go popularnonaukowa książka Euana Squiresa To Acknowledge the Wonder, poświęcona ówczesnym ideom fizyki fundamentalnej. Do jego wykładowców należała m.in. , kierująca wówczas katedrą fizyki. W trakcie studiów przez kilka sezonów pracował jako porządkowy na stadionie Fratton Park. Po dyplomie miał już zapewnioną posadę w w Teddington, ale przekonano go, by został na studiach doktoranckich. Jak wspominał, namówiła go do tego przyszła żona Julie, gdy przed ślubem uważał, że powinien raczej zacząć zarabiać na życie.
Doktorat z teoretycznej fizyki jądrowej obronił na Uniwersytecie Surrey w grudniu 1989. Rozprawa nosiła tytuł Intermediate Energy Deuteron Elastic Scattering from Nuclei in a Three-Body Model (pol. „Sprężyste rozpraszanie deuteronów o pośrednich energiach na jądrach w modelu trójciałowym”), a jej promotorem był Ronald C. Johnson. Praca dotyczyła znaczenia siły tensorowej w rozpraszaniu spolaryzowanych deuteronów przy energiach pośrednich. W 1988 opublikował na ten temat pracę wspólnie z Jeffreyem Tostevinem, Johnsonem i M. Kawaiem.