Autorzy wykazali w niej, że zależny od pędu człon tensorowy oddziaływania, wynikający z zakazu Pauliego, nie tłumaczy utrzymujących się rozbieżności między teorią a pomiarami sprężystego rozpraszania deuteronów o energii 400 MeV na jądrach niklu.
Kariera akademicka W latach 1989–1991 był stypendystą podoktorskim rządowej rady badawczej Science and Engineering Research Council w University College London, gdzie współpracował z Colinem Wilkinem nad modelowaniem produkcji mezonu η w reakcjach jądrowych. Po powrocie do Surrey pracował rok jako asystent naukowy, a w 1992 objął stanowisko wykładowcy. W latach 1994–1999 miał stypendium badawcze Advanced Research Fellowship (EPSRC). W tym okresie kierował też konsorcjum Southern Centre for Nuclear Physics. W roku akademickim 1999/2000 był profesorem afiliowanym () w na Uniwersytecie Stanowym Michigan.