Starszym wykładowcą został w kwietniu 2001, a profesorem fizyki w 2005. Pod koniec tego roku kierował też wydziałową grupą teoretycznej fizyki jądrowej. W 2005 Uniwersytet Surrey przyznał mu indywidualną profesurę () łączącą fizykę jądrową i popularyzację nauki – ta druga była wówczas jedną z zaledwie czterech takich profesur w Wielkiej Brytanii, obok stanowisk w Bristolu, Richarda Dawkinsa w Oksfordzie i w Imperial College. W latach 2006–2011 jego działalność popularyzatorską finansowały dwa kolejne granty EPSRC () o łącznej wartości blisko 263 tys. funtów. Według uczelni opublikował ponad sto prac naukowych i wypromował 22 doktorów, a mimo kariery medialnej nieprzerwanie prowadził zajęcia dla studentów przez 32 lata. W stan spoczynku przeszedł pod koniec 2024, zachowując tytuł profesora emeritus (). Nadal jednak publikował: w 2025 był współautorem pracy o wpływie trwałych momentów dipolowych na tak zwane stany ciemne – niewidoczne w widmie, bo nie oddziałują ze światłem – w dimerach molekularnych, czyli parach powiązanych ze sobą cząsteczek.