Miano nadzieję, że siły te będą mogły pozostać w Laosie do początku pory deszczowej na początku maja. Planiści amerykańscy szacowali wcześniej, że taka operacja wymagałaby zaangażowania czterech amerykańskich dywizji (60 000 żołnierzy), podczas gdy Sajgon zaangażuje jedynie siły o połowę mniejsze.
Z uwagi na notoryczną niefrasobliwość południowowietnamskiej armii w kwestii środków bezpieczeństwa i zdolność agentów Vietcongu do odkrywania informacji operacyjnych, faza planowania trwała zaledwie kilka tygodni i została podzielona między dowództwa amerykańskie i południowowietnamskie. Na niższych szczeblach ograniczała się ona do sztabu wywiadowczego i operacyjnego I Korpusu ARW pod dowództwem gen. por. Hoàng Xuân Lãma, który miał dowodzić operacją, oraz XXIV Korpusu pod dowództwem Sutherlanda. Kiedy Lãm otrzymał wreszcie odprawę od MACV i Połączonego Sztabu Generalnego Wietnamu Południowego w Sajgonie, jego szefowi operacji zabroniono udziału w spotkaniu, mimo że pomógł on w opracowaniu omawianego planu.