Autorzy opisują także niewielkie i szerokie od przodu ectotympanicum.
Żuchwa bystrolota leśnego jest umiarkowanie gruba, mocniejsza niż u bystrolota ciemnego, z wysokim wyrostkiem dziobiastym, prawie że pionowym na szczycie. Nosi ona również bardzo szeroki kłykieć. Ma także wydatny kąt.
Wzór zębowy bystrolotów obejmuje w szczęce dwa siekacze, jeden kieł, trzy przedtrzonowce i jeden ząb trzonowy. Połówka żuchwy obejmuje natomiast dwa siekacze, jeden kieł, trzy przedtrzonowce i dwa trzonowce. W sumie jest to 30 zębów, więcej niż u owocników posiadających ich 28, a tyle samo co u skrzydłoplamków i kulecznika. Siekacze są stożkowate, przy czym drugi jest krótszy od pierwszego. Następuje po nich długi i duży kieł, prawie że prosty, noszący przednio-wewnętrzny rowek i dobrze rozwinięte wewnętrzne cingulum. U samców jest on dłuższy i lepiej zbudowany niż u samic. Pierwszy z przedtrzonowców jest niewielki w odróżnieniu od dużych zębów policzkowych, osiągających znaczną długość, o kwadratowym obrysie i zredukowanych guzkach językowych. Pierwszy z trzonowców jest bardziej prostokątny. Zęby żuchwy rozpoczynają niewielkie, ciasno ułożone siekacze, po których następuje raczej niewielki, prosty kieł, również posiadający cingulum. Za nim znajduje się dobrze rozwinięty pierwszy przedtrzonowiec.