Ostatecznie wielu brytyjskich urzędników doszło do wniosku, że ich taktyka działa kiepsko. Żołnierze przydzieleni do misji „znajdź i zniszcz” często stosowali brutalne taktyki wobec osób i osad podejrzewanych o wspieranie rebeliantów, alienując lokalną ludność. Rebelianci mieli liczne przewagi nad swoimi brytyjskimi przeciwnikami, w tym zamieszkiwanie w bliższym sąsiedztwie ludności wiejskiej oraz posiadanie rodzinnych powiązań lub bliskich przyjaźni z lokalnymi mieszkańcami. Chociaż rebelianci rzadko bezpośrednio angażowali się w walki z siłami brytyjskimi, często obierali za cel cywilów, aby uzyskać wsparcie materialne. Patrole w dżungli, powszechny element brytyjskich operacji „znajdź i zniszcz”, nie cieszyły się popularnością wśród żołnierzy ze względu na konieczność spędzania znacznych okresów czasu na poruszaniu się po nieznanym terenie pełnym niebezpiecznych zwierząt i owadów, a jednocześnie uważania na zasadzki rebeliantów. Siły brytyjskie, nie potrafiąc odróżnić przyjaciół od wrogów, musiały dostosować się do ciągłego ryzyka ataku. Obawy te doprowadziły do ​​incydentów takich jak , w której 24 nieuzbrojonych mieszkańców wsi zostało zabitych przez żołnierzy Pułku Gwardii Szkockiej.