Około 1975 roku w lokalach rozpowszechniły się usługi obejmujące pełny stosunek seksualny, co utrwaliło model opierania działalności na doktrynie tzw. „wolnej miłości” (jap. 自由恋愛 jiyū ren'ai) pomiędzy pracownicą a klientem. Pod koniec lat 60. XX wieku w Kawasaki wypracowano charakterystyczną technikę masażu z użyciem piany (jap. 泡おどり awa-odori), a w kolejnych latach wprowadzono specjalne maty winylowe. Badania nad historycznym wymiarem tego zjawiska przedstawia m.in. praca zbiorowa poświęcona dziejom japońskiego rynku usług seksualnych.
Etymologia i zmiana nazwy Pierwotnie używany termin „łaźnia turecka” wywodził się od tradycyjnych bliskowschodnich łaźni parowych (hammam) lub od określenia stosowanego w przedwojennym Szanghaju, opisanego m.in. w powieści Szanghaj (1932) autorstwa Riichiego Yokomitsu.
Stosowanie nazwy budziło sprzeciw obywateli Turcji. W 1984 roku turecki student przebywający w Japonii skierował oficjalny apel do japońskiego ministra zdrowia, wskazując na krzywdzący charakter powiązania nazwy jego ojczyzny z branżą seksualną. W odpowiedzi Stołeczne Stowarzyszenie Łaźni Specjalnych (jap.