5 kwietnia 1917 jako komendant 11 kompanii III batalionu 3 pp został wymieniony we wniosku o odznaczenie austriackim Krzyżem Wojskowym Karola. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) został wcielony do austriackiego 100 pułku piechoty i wysłany na front włoski. W 1918 przyjechał do Bochni na urlop i objął obowiązki komendanta Polskiej Organizacji Wojskowej w Krynicy i Nowym Sączu.
Od listopada 1918 walczył w szeregach 5 pułku piechoty Legionów na wojnie z Ukraińcami. 25 listopada 1918 generał Bolesław Roja mianował go kapitanem. W marcu 1919 został przeniesiony do 6 pułku piechoty Legionów na stanowisko dowódcy II batalionu. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. W tym samym miesiącu został organizatorem i dowódcą I batalionu 201 pułku piechoty. Wyróżnił się w dniach 26–31 lipca 1920 broniąc ze swym batalionem mostu kolejowego i przyczółka pod Ugowem. 1 sierpnia 1920 został ciężko ranny w walkach pod Jabłonią Kościelną i Szepietowem. Leczył się w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie. 9 grudnia 1920 dowódca Dywizji Ochotniczej, podpułkownik Adam Koc sporządził wniosek na odznaczenie go Orderem Virtuti Militari.