Więźniowie objęci byli obowiązkiem pracy, którą wykonywali w pobliskim kamieniołomie oraz przywięziennym gospodarstwie rolnym. Istotna część prac związana była z zagospodarowaniem okolicznych terenów, które jako torfowiska były dotychczas nieużytkami. Obejmowały m.in. osuszanie gruntów i przekopywanie rowów melioracyjnych oraz wydobywanie torfu, wykorzystywanego jako opał.
W 1917 roku, podczas I wojny światowej więzienie czasowo zaadaptowano na obóz pracy dla osób odmawiających służby wojskowej. Mieszkańcy obozu nie byli zamykani w celach i mieli swobodę przemieszczania się po okolicy, niemniej warunki pracy były trudne, a opieka medyczna na niskim poziomie. Przebywało tu około 1000 osób.
24 stycznia 1932 roku w więzieniu doszło do buntu, podczas którego grupa więźniów zdołała przejąć kontrolę nad zakładem na około półtorej godziny. Doszczętnie spalony został budynek administracyjny wraz z przechowywanymi w nim archiwami. Uczestnicy buntu podczas zeznań sądowych wśród motywów wymieniali brutalność pracowników służby więziennej, niskiej jakości wyżywienie i nieskuteczny system składania zażaleń. Poszlaki wskazują, że niektórzy więźniowie liczyli na to, że rozruchy umożliwią im ucieczkę.