W jego grze istotne miejsce zajmują cisza, przestrzeń, nieciągłość frazy, nieprzewidywalne następstwo pomysłów muzycznych oraz świadome unikanie konwencjonalnego prowadzenia narracji harmonicznej. Jednocześnie Bley pozostawał związany z tradycją jazzową i wykorzystywał elementy bluesa, bebopu i standardowego repertuaru, poddając je swobodnej reinterpretacji.
Szczególnie istotny był jego wkład w rozwój tria fortepianowego. W zespołach z Garym Peacockiem i Barrym Altschulem, Paulem Motianem, Jimmym Giuffre'em i Steve'em Swallowem czy później z Garym Peacockiem i Paulem Motianem fortepian nie pełnił wyłącznie funkcji harmonicznego fundamentu, lecz był równorzędnym uczestnikiem kolektywnej improwizacji.
Bley był również jednym z pionierów wykorzystania elektroniki w jazzie. Jego eksperymenty z Moogiem i syntezatorami ARP pod koniec lat 60. wyprzedzały późniejsze szerokie wykorzystanie instrumentów elektronicznych przez muzyków jazzowych. Po okresie intensywnego zainteresowania elektroniką powrócił jednak niemal całkowicie do fortepianu akustycznego.