Miłosz Cybowski z Esensji ocenił antologię niejednoznacznie. Za jej główną słabość uznał nie tyle nierówny poziom literacki poszczególnych opowiadań, ile niedostateczne wykorzystanie potencjału światów przedstawionych na obrazach Różalskiego. Jego zdaniem większość autorów podeszła do materiału inspiracyjnego zbyt ostrożnie, nie rozwijając nasuwających się na jego podstawie możliwości tworzenia rozbudowanych światów alternatywnych. W recenzji chwalona jest Sfora Orbitowskiego (Cybowski chwali wielopokoleniową konstrukcję i symboliczne zakończenie), Człowiek, który kochał Kańtoch („fabularnie i pisarsko solidny”, choć słabo związany ze specyfiką świata Różalskiego) i Imperium chmur Dukaja (opowiadanie prezentujące najciekawszy i najbardziej dopracowany spośród zawartych w zbiorze alternatywnych światów).
Bartłomiej Łopatka z portalu Polter ocenił antologię na 7/10, uznając ją za ogólnie satysfakcjonującą mimo nierównego poziomu poszczególnych tekstów. Podobnie jak Cybowski krytycznie ocenił realizację koncepcji połączenia opowiadań twórczością Różalskiego. Zwrócił uwagę na znaczne zróżnicowanie stylistyczne utworów oraz jego zdaniem chaotyczne rozmieszczenie ilustracji, które nie zawsze odpowiadały treści towarzyszących im opowiadań.