Znajomość tych okresów wylęgania pozwalała mu przeanalizować wszystkie kontakty chorego z okresu, w którym musiał się zarazić. Przy okazji stwierdził, że ospa odpowiada za około jedną trzecią wszystkich zgonów dzieci w Chesterze.

Argument wzmocnił rachunkiem: gdyby jedna osoba na dwadzieścia była z natury odporna, to szansa, że odporne są dwie naraz, wynosi 1 do 400, a że trzy – 1 do 8000. Skoro więc w zakażonym domu nikt poza chorym nie zapadał na ospę, było wysoce nieprawdopodobne, by wszyscy domownicy byli z natury odporni. Znacznie bardziej prawdopodobne było to, że po prostu nie zetknęli się z wirusem. Obliczenia dał do sprawdzenia zaprzyjaźnionym matematykom, którzy potwierdzili je z drobnymi poprawkami.

Doszedł do wniosku, że ospa przenosi się wyłącznie przez bliski kontakt osobisty albo przez zetknięcie z odzieżą, strupami i wydzielinami chorego, i że „jad ospowy” szybko rozprasza się w powietrzu – do zakażenia dochodzi tylko z odległości mniejszej niż około osiemnaście cali (ok. 46 cm). Oparł to między innymi na przypadku czworga rodzeństwa, które minęło w wąskim przejściu niemowlę pokryte świeżymi krostami: najstarsza dziewczynka zapamiętała, że wszyscy przeszli w odległości około osiemnastu cali (ok. 46 cm), ale jeden z braci zawrócił, by przyjrzeć się z bliska, choć dziecka nie dotknął.