Dziesięć dni później zachorował, a po dwóch tygodniach zaraził rodzeństwo, co dowodziło, że wszyscy byli podatni. Lekarzom radził, by, odwiedzając chorego na ospę, nie siadali, aby nie skazić ubrania.

Niezależnego potwierdzenia dostarczyły doświadczenia doktora O’Ryana w Lyonie: na godzinę sadzał dzieci, które nie chorowały na ospę, wokół stołu z położoną na nim watą nasączoną ropą ospową, w odległości około osiemnastu cali od niej. Żadne z nich nie zachorowało. Wydaje się, że O’Ryan wpadł na pomysł przeprowadzenia tego doświadczenia, zanim poznał przypuszczenia Haygartha, który uznał je potwierdzenie swojej teorii.

Haygarth wyciągnął stąd wniosek przeciwny panującej doktrynie. Od czasów Sydenhama powszechnie sądzono, że rozprzestrzenianie się ospy wymaga szczególnego stanu powietrza. Haygarth wyliczył autorów podtrzymujących ten pogląd i zauważył, że nikt nie próbował owej „ukrytej właściwości” ani wyjaśnić, ani tym bardziej usunąć.