Po przejściu frontu wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej i Związku Walki Młodych. Od marca 1945 szef struktur miejskich i członek egzekutywy powiatowej ZWM w Lesznie, we wrześniu 1945 skierowany do tworzenia struktur w powiecie głogowskim, od kwietnia do września 1946 kierował Centralnym Ośrodkiem Wyszkolenia organizacji w Sławie. We wrześniu 1946 wybrany przewodniczącym Powiatowej Rady Narodowej w Głogowie (z siedzibą w Sławie), został delegatem PRN do Wojewódzkiej Rady Narodowej. Został także członkiem Wydziału Administracyjno-Samorządowego Komitetu Wojewódzkiego PPR we Wrocławiu (od 1948 PZPR), wchodził w skład komitetów powiatowych PPR/PZPR w Głogowie i Legnicy oraz był członkiem egzekutywy Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Szczecinie.
Od 1 września 1948 do 31 października 1949 pełnił funkcję prezydenta Legnicy, równocześnie sprawując obowiązki starosty. Podczas kadencji m.in. doprowadził do odzyskania od Armii Czerwonej pięciu budynków mieszkalnych. Skierowany następnie do nauki w dwuletniej Szkole Partyjnej przy Komitecie Centralnym PZPR (1949–1951), w październiku 1950 został pełnomocnikiem KC PZPR ds. reformy walutowej w Legnicy.