12 lipca 1951 wybrany przewodniczącym Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Szczecinie, stanowisko sprawował formalnie do 27 czerwca 1953 (faktycznie do 10 grudnia 1952, od września 1952 nie uczestniczył w posiedzeniach WRN).
Od 10 grudnia 1952 najpóźniej do 31 grudnia 1969 był dyrektorem Gabinetu Przewodniczącego Rady Państwa, równocześnie od sierpnia 1961 zastępcą szefa Kancelarii Rady Państwa. W 1954 rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, w latach 1957–1960 studiował na Wydziale Dyplomatyczno-Konsularnym Szkole Głównej Służby Zagranicznej (magister prawa państwowego). W czerwcu 1969 zatwierdzony na stanowisku ambasadora w Mongolii przez Biuro Polityczne KC PZPR, 11 września 1969 nominowany przez Radę Państwa, stanowisko objął w tym samym roku. Działał w POP PZPR w Radzie Państwa i przy ułanbatorskiej ambasadzie. Ze stanowiska ambasadora odszedł 6 czerwca 1974 wkrótce po otrzymaniu negatywnej opinii ze strony pracowników placówki, następnie bezskutecznie starał się o dalsze zatrudnienie w dyplomacji. W 1975 został pracownikiem Ministerstwa Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska.