Mieszko B. Wandowicz z magazynu „Esensja” ocenił powieść na 90% i określił ją jako jeden z najciekawszych utworów współczesnej polskiej prozy, szczególnie pod względem warstwy językowej oraz konstrukcji. Jego zdaniem w Wiecznym Grunwaldzie Twardoch znacząco rozwinął się zarówno warsztatowo, jak i koncepcyjnie względem wcześniejszych utworów. Wandowicz uznał powieść za wymagającą i nietypową, ale jednocześnie za „znakomitą prozę”, która – choć może nie trafić do każdego czytelnika – pozostawia silne wrażenie. W zestawieniu z Lodem Dukaja ocenił ją jako mniej monumentalną, ale bardziej równą pod względem wykonania, pozbawioną wyraźnie słabszych fragmentów i dłużyzn.
Bardziej powściągliwie ocenił książkę Miłosz Cybowski w drugiej recenzji opublikowanej w „Esensji”, przyznając jej 70%. Uznał Wieczny Grunwald za książkę nieprzeciętną, doceniając sposób podejmowania problematyki narodowości oraz interpretowania historii, jednak z zastrzeżeniami co do rozbudowanej formy utworu. Zdaniem recenzenta część eksperymentów językowych, dygresji i zabaw fabularnych sprawia wrażenie literackiego popisu, a pomysł stanowiący podstawę powieści został nadmiernie rozbudowany.