Kadłub podzielono grodziami na sześć przedziałów wodoszczelnych, licząc od dziobu: I – przedział torpedowy ze sterami głębokości oraz GHG; II – przedział akumulatorów wraz z pomieszczeniami załogi, magazynem amunicji i toaletą; III – centrala z pomieszczeniem wielofunkcyjnym, mieszczącym drugą baterię akumulatorów, pomieszczenia załogi i kambuz; IV – przedział silników spalinowych; V – przedział silników elektrycznych; VI – rufowy przedział torpedowy ze sterami kierunku i głębokości. Kadłub ciśnieniowy otaczał kadłub lekki, wykonany z blach o grubości 4–8 mm. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 769 ton, a w zanurzeniu 871 ton.

Na powierzchni okręt był napędzany przez dwa 6-cylindrowe, czterosuwowe silniki wysokoprężne Krupp-Germaniawerft F46 z doładowaniem, o łącznej mocy 3200 KM przy 470–490 obr./min, natomiast w zanurzeniu napęd zapewniały dwa silniki elektryczne prądu stałego AEG GU 460/8-276 o łącznej mocy 560 kW (750 KM) przy 295 obr./min. Dwa wały napędowe obracały dwie śruby, zapewniając prędkość maksymalną 17,7 węzła na powierzchni i 7,6 węzła w zanurzeniu. Zasięg w położeniu nawodnym wynosił 8500 Mm przy prędkości 10 węzłów (3250 Mm przy prędkości maksymalnej), natomiast w zanurzeniu 80 Mm przy prędkości 4 węzłów (130 Mm przy 2 węzłach).