właścicielem całej wsi był hrabia von Götz, a mieszkało tu 49 kmieci, 137 zagrodników i 58 chałupników, w tym 24 rzemieślników.

W drugiej połowie XVIII w. stale rozwijała się i uważana była za jedną z największych w hrabstwie. W 1787 r. należał do niej przysiółek Gaj. Cała osada liczyła aż 252 zagrody i dzieliła się na 6 części należących do: hrabiego von Magnisa – 48 kmieci i 145 zagrodników oraz chałupników; był tu kościół, szkoła i 4 młyny wodne, K. Aster – 1 kmieć i 13 zagrodników, A. Kuschel – 1 kmieć i 12 zagrodników, F. Kuschel – 1 kmieć i 8 zagrodników, J. Thiend – 1 kmieć i 4 zagrodników. szpital w Kłodzku – 2 kmieci i 7 zagrodników oraz chałupników. W całej wsi z kolei działało 23 rzemieślników i 15 kramarzy.

Położenie Jaszkowej Górnej w pobliżu Przełęczy Kłodzkiej dało się szczególnie we znaki na początku XIX w. podczas wojen napoleońskich. W 1807 r. wobec spodziewanego ataku Francuzów ufortyfikowano obie Jaszkowe, budując fortyfikacje ziemne. W czerwcu tego samego roku doszło do kilku potyczek w pobliżu Jaszkowej Górnej, w wyniku których wieś kilkakrotnie przechodziła z rąk do rąk. W końcu Prusacy zostali wyparci w kierunku Kłodzka. W walkach po stronie napoleońskiej uczestniczyły dwa szwadrony polskich ułanów z Legii Polsko-Włoskiej, liczące ok. 300 żołnierzyKłodzko. Dzieje miasta, pod red. R. Gładkiewicza, Kłodzko 1998, s. 95–96..