Doszedł przy tym do przekonania, że sławiona uzdrawiająca siła natury działa najwyżej w dolegliwościach ostrych i samoograniczających się, a leczyć powinien lekarz.
Pobudliwość i bodźce
Opis fizjologii i patologii miał u Browna charakter naturalistyczny: lekarz ten nie utożsamiał życia organizmu z funkcją duszy, lecz ujmował je wyłącznie w kategoriach somatycznych, rozpatrując zależności między układem nerwowym a kontrolowanymi przez niego układami i narządami. Zgodnie z fizyką Newtona przyjmował, że w otaczającym środowisku działają dające się opisać siły fizyczne, zdolne oddziaływać na nerwy, mięśnie i układ krwionośny. Bodźce, pobudzenie i pobudliwość traktował jako równie realne składniki świata fizycznego jak grawitacja, co pozwalało wprowadzić do medycyny kryteria ilościowe.
Brown wyobrażał sobie układ nerwowy jako system rurek, w których krąży właściwa mu „ciecz nerwowa”. Organizm miał pozostawać w zdrowiu wtedy, gdy ciecz ta bez przeszkód dociera do wszystkich jego części, a sam organizm zachowuje poziom reaktywności wystarczający do odbierania docierających bodźców.