Przypisanie ich Gaussowi utrwaliło się mimo to na długo, czemu sprzyjał błąd w odsyłaczu samego Delambre’a, powtarzany bezkrytycznie przez kolejnych autorów.

Wzory trygonometrii sferycznej okazały się przy tym punktem wyjścia dla trygonometrii geometrii hiperbolicznej. Lambert, badając hipotezę kąta ostrego, przypuszczał, że zachodzi ona „na sferze urojonej”; podstawienie promienia urojonego rzeczywiście zamienia sferyczny wzór na pole trójkąta w hiperboliczny. wyprowadził tą drogą podstawowe wzory trygonometrii hiperbolicznej i nazwał otrzymaną geometrię logarytmiczno-sferyczną, a Łobaczewski wskazał przejście polegające na zastąpieniu boków , , wielkościami urojonymi. Samo przejście od wzorów sferycznych do hiperbolicznych sprowadza się do zastąpienia części funkcji trygonometrycznych funkcjami hiperbolicznymi, którymi Lambert posługiwał się jako jeden z pierwszych systematycznie.