Wiek XVIII i XIX mały|Rysunek z podręcznika trygonometrii płaskiej i sferycznej autorstwa Williama Hawneya, wydanego w Londynie w 1750 Leonhard Euler wyprowadził wzory trygonometrii sferycznej „metodą największych i najmniejszych”. Tak nazywał on początkowo dziedzinę, którą sam zapoczątkował i rozwinął wraz z Lagrange’em, a którą dziś nazywa się rachunkiem wariacyjnym. Skoro łuki kół wielkich są najkrótszymi drogami między punktami sfery, boki trójkąta sferycznego można wyznaczyć jako drogi najkrótsze, czyli rozwiązania zadania na minimum. Przy tej okazji podał dowód twierdzenia, że pole trójkąta sferycznego równa się jego nadmiarowi sferycznemu, czyli nadwyżce sumy kątów ponad . W osobnej rozprawie wyprowadził sferyczne odpowiedniki wzoru Herona, wyrażające pole trójkąta przez same jego boki, i użył ich do obliczenia kątów bryłowych pięciu wielościanów foremnych.

Cztery wzory wiążące połowy boków i połowy kątów nazywa się dziś analogiami Delambre’a albo wzorami Gaussa. Jako pierwszy ogłosił je Delambre w „Connaissance des Temps” na rok 1809, wydanej w kwietniu 1807 roku. Wraz z dowodem opublikował je Carl Mollweide w listopadzie 1808 roku, a Carl Friedrich Gauss – bez dowodu – w z 1809 roku.