W 1834 Zienowicz został profesorem zwyczajnym chemii nowego uniwersytetu. Kierował laboratorium chemicznym i gabinetem mineralogicznym, a oprócz chemii prowadził także zajęcia z mineralogii. Jego kurs chemii obejmował część nieorganiczną i organiczną oraz zagadnienia teoretyczne i praktyczne; wykładom w miarę możliwości towarzyszyły doświadczenia laboratoryjne.
Od stycznia do lipca 1834, przed wyborem rektora, przewodniczył radzie uniwersytetu. W 1837 pełnił funkcję dziekana drugiego oddziału Wydziału Filozoficznego. W 1835 został odznaczony Orderem Świętej Anny III klasy. W 1839 przeszedł na emeryturę. Zmarł w 1856.
Prace i poglądy naukowe Większość prac Zienowicza pozostała w rękopisach. Русский биографический словарь wymienia wśród nich Zasady nauk fizycznych oraz Chemię ogólną i organiczną. W 1837 przedłożył petersburskiej Akademii Nauk rozprawę О необходимости изменения общих оснований наук, всех теорий и систем. Praca nie została wydana. Źródła biograficzne podają, że Zienowicz oczekiwał na stanowisko Akademii potrzebne mu do opublikowania rozwijanej przez siebie teorii chemicznej.