Wnioskodawca musi ponadto wykazać posiadanie stałych i regularnych dochodów wystarczających do utrzymania siebie oraz pozostających na jego utrzymaniu członków rodziny bez korzystania z systemu pomocy społecznej danego państwa. Wymagane jest również ubezpieczenie zdrowotne obejmujące ryzyka zwykle ubezpieczane w odniesieniu do obywateli tego państwa.
Państwa członkowskie mogą dodatkowo wymagać spełnienia warunków integracyjnych określonych w ich prawie krajowym. Przyznania statusu można odmówić ze względów porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, przy czym względy ekonomiczne nie mogą same stanowić podstawy takiej odmowy.
Właściwe organy powinny zasadniczo powiadomić wnioskodawcę o decyzji w terminie sześciu miesięcy od złożenia kompletnego wniosku. Termin może zostać przedłużony w wyjątkowych przypadkach związanych ze złożonym charakterem sprawy. Jeżeli warunki określone w dyrektywie zostały spełnione i nie zachodzą przesłanki związane z porządkiem lub bezpieczeństwem publicznym, państwo członkowskie przyznaje wnioskodawcy status rezydenta długoterminowego.