Badania wskazały, że w poszukiwaniu pokarmu rudawiec orientalny kieruje się zapachem pożywienia. Żeruje zazwyczaj samotnie w lasach. Preferuje wyższe piętro koron drzew.
Badania mikrobiomu wykazały obfitą florę bakteryjną rudawca orientalnego, zdominowaną przez bakterie z rodziny Enterobacteriaceae. W świeżym stolcu tego nietoperza wykryto rodzaje Acinetobacter, Advenella, Aerococcus, Aeromonas, Arthrobacter, Bacillus, Brachybacterium, Brevibacterium, Citrobacter, Comamonas, Corynebacterium, Enterobacter, Enterococcus, Escherichia, Hafnia, Klebsiella, Kluyvera, Koukoulia, Kurthia, Lactococcus, Leclercia, Microbacterium, Myroides, Paracoccus, Proteus, Providencia, Pseudomonas, Raoultella, Serratia, Sphingobacterium, Staphylococcus, Tatumella, Vibrio, Wautersiella, Weissella, Yersinia, Yokenella. Niektóre z nich mogą być potencjalnie patogenne dla człowieka.
Zagrożenia i ochrona IUCN uznaje rudawca orientalnego za gatunek bliski zagrożenia. Organizacja po raz pierwszy oceniła gatunek w 1996, przydając mu status niższego ryzyka / najmniejszej troski. Ocenę powtórzono w 2008, już pod nazwą gatunku najmniejszej troski. Niemniej w ostatniej ocenie opublikowanej w 2021 kategorię zmieniono jak wyżej.