Władzę zwierzchnią nad Politechniką sprawowała Komisja Likwidacyjna Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, która została podporządkowana okupacyjnemu Wydziałowi Spraw Wewnętrznych przy Urzędzie Szefa Dystryktu Warszawskiego (jesienią 1940 r. funkcję tę przejął niemiecki Urząd Kuratora Szkół Wyższych). Na terenie Politechniki pozostali tylko pracownicy niezbędni do utrzymania oraz ochrony budynków i majątku uczelni. Pełnomocnikiem Komisji Likwidacyjnej mianowano rektora PW Kazimierza Drewnowskiego, który miał zarządzać majątkiem Politechniki. Ponieważ zgodnie z zarządzeniem władz Generalnego Gubernatorstwa wszystkie urzędy akademickie wraz z zamknięciem uczelni uznano za nieważne, rektor Drewnowski od tego czasu posługiwał się tytułem „zarządcy Politechniki Warszawskiej”.