W maju 1940 r. władze oświatowe Generalnego Gubernatorstwa wydały zezwolenie na uruchomienie na terenie Politechniki 10 zakładów badawczych: Metalurgicznego, Elektrotechnicznego, Budowy Dróg, Techniki Prądów Słabych, Chemii Technicznej, Techniki Cieplnej, Budownictwa, Miernictwa, Budownictwa Wodnego oraz Fizyki Technicznej. Podyktowane było to względami praktycznymi – zakłady te miały wykonywać prace zlecone na potrzeby przemysłu i gospodarki Warszawy. Zatrudniono tam 50 pracowników naukowych i 32 pomocniczych, czyli ok. 20% osób zatrudnionych na uczelni przed wojną. W tym samym roku pomieszczenia PW zostały udostępnione trzem dwuletnim szkołom zawodowym II stopnia: Państwowej Szkole Elektrycznej (dyrektor Roman Trechciński), Państwowej Szkole Metaloznawczo-Odlewniczej (dyrektor Kazimierz Gierdziejewski) i Państwowej Szkole Budownictwa Lądowego i Wodnego (dyrektor Edward Warchałowski). Miały one status średnich szkół technicznych, jednak ich oficjalny program pozwalał wykładowcom na przekazywanie wiedzy na poziomie dwóch pierwszych lat studiów technicznych (co w praktyce przygotowywało do uzyskania dyplomu inżyniera na zajęciach konspiracyjnych).