Szkoły te mogły odpłatnie korzystać ze sprzętu laboratoryjnego podlegającego zakładom uczelni, co pozwoliło na pozyskanie z Wydziału Szkolnictwa przy Urzędzie Szefa Dystryktu Warszawskiego środków na naprawę uszkodzonych budynków, a zatrudnieni w szkołach pracownicy PW mogli liczyć na karty żywnościowe, minimalne wynagrodzenie oraz uniknięcie wywózki do III Rzeszy.
Na jesieni 1941 r., wobec rosnącego zainteresowania wykorzystywaniem zaplecza naukowego i sprzętu laboratoryjnego PW do celów wojskowych, niemieckie władze okupacyjne zaczęły rozważać utworzenie dwuletniej (według innego źródła – trzyletniej) nieakademickiej szkoły inżynierskiej dla Polaków i Ukraińców, absolwentów szkół zawodowych II stopnia. Decyzja o jej uruchomieniu zapadła na początku 1942 r.. W ten sposób Politechnika Warszawska jako jedyna warszawska uczelnia uzyskała w czasie okupacji możliwość prowadzenia nauki jawnie, na poziomie odpowiadającym pierwszym dwóm latom studiów przedwojennych. Ustalono, że nowo utworzona szkoła będzie mogła zająć wszystkie niezniszczone w czasie obrony Warszawy we wrześniu 1939 r. budynki PW z wyjątkiem Gmachu Aerodynamiki, w którym była prowadzona działalność na rzecz koncernu Reichswerke Hermann Göring.