Zgłaszających się volksdeutschów kierowano na uczelnie niemieckie i nie przyjmowano chętnych narodowości ukraińskiej. Wiele osób rezygnowało jednak z nauki ze względu na trudne warunki bytowe oraz represje stosowane przez niemieckie władze okupacyjne. Zakładano, że pierwsi absolwenci opuszczą szkołę na jesieni 1944 r..
Sposób prowadzenia zajęć w PWST miał charakter typowo szkolny – na wykładach i zajęciach sprawdzano obecność, po przekroczeniu dozwolonej liczby nieobecności odbywała się rozmowa wyjaśniająca z kierownikiem wydziału, a po zakończeniu roku szkolnego zdawało się egzaminy roczne. O promocji i wydawaniu dyplomów decydowały rady pedagogiczne. Władze uczelni starały się uzupełniać wyposażenie laboratoryjne i powiększać księgozbiór. Udzielano także zezwoleń na wydawanie powielanych skryptów.
Program nauczania obejmował przede wszystkim przedmioty podstawowe, więc zakończenie nauki dawało wiedzę na poziomie półdyplomu Politechniki. Pierwsi absolwenci używali tytułu inżyniera technika (bez dyplomu). Jednak w sierpniu 1943 r. Wydział Główny Nauki i Wychowania Urzędu Generalnego Gubernatora wydał zakaz używania tytułu inżyniera przez absolwentów PWST. Za złamanie zakazu groziła odpowiedzialność karna.