Działalności szkoły nie przerwało ani aresztowanie w listopadzie 1942 r. rektora Drewnowskiego i osadzenie go w obozie koncentracyjnym Dachau, ani aresztowania i egzekucje członków kadry akademickiej, m.in. zatrzymanego i rozstrzelanego Stefana Bryły, wcześniejszego dziekana Wydziału Architektury, oficjalnie kierującego Zakładem Badawczym Budownictwa i Wydziałem Budownictwa. Na stanowisko zastępcy dyrektora PWST mianowano Bolesława Tołłoczkę, a obowiązki Stefana Bryły przejął Tadeusz Tołwiński. Albert Güttinger osobiście interweniował w Sicherheitspolizei w sprawie kilku aresztowanych pracowników PWST, jednak bezskutecznie.

W PWST równolegle do zajęć realizowanych zgodnie z oficjalnym programem nauczania odbywały się zajęcia nieoficjalne, w które zaangażowana była kadra naukowa szkoły, profesorowie i studenci. Odbywały się one zarówno na terenie Politechniki, w specjalistycznych pracowniach i laboratoriach, jak i prywatnych mieszkaniach. Funkcję p.o. rektora konspiracyjnej Politechniki sprawował Stefan Straszewicz. Do działalności konspiracyjnej nie dopuszczono pracowników naukowych i pomocniczych pracowników nauki, których podejrzewano o kolaborację z niemieckimi władzami okupacyjnymi lub którzy zostali volksdeutschami.