w klinikach Louisa Henriego Vaqueza w Paryżu i Karela Frederika Wenckebacha w Wiedniu. W latach 30. zajmował się m.in. elektrokardiografią. W 1933 r. wspólnie z Semerau-Siemianowskim i Henrykiem Rasoltem prowadził badania nad wpływem preparatu Gynergen na zapis elektrokardiograficzny. Późniejsi historycy polskiej kardiologii wskazywali te doświadczenia jako poprzedzające rozwój elektrokardiograficznych prób czynnościowych. Przed II wojną światową był także czynny w Towarzystwie Internistów Polskich – w latach 1936–1939 pełnił funkcję jego sekretarza.
Podczas okupacji niemieckiej kierował Oddziałem Chorób Wewnętrznych Szpitala św. Rocha w Warszawie i uczestniczył w tajnym nauczaniu studentów medycyny Cytat: „profesor medycyny, absolwent Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego 1925”.. Źródła różnią się co do początku jego ordynatury w tym szpitalu: biogram opublikowany przez PTK podaje lata 1941–1944, natomiast opracowanie historyczne Krzysztofa J. Filipiaka wskazuje objęcie oddziału w 1942.