Po wojnie pracował w warszawskich szpitalach miejskich. W latach 1945–1947 ponownie pełnił funkcję sekretarza Towarzystwa Internistów Polskich, a następnie, do 1951 r., jego skarbnika. Objął również kierownictwo Oddziału Chorób Układu Krążenia Szpitala nr 6 w Warszawie. W źródłach występuje rozbieżność dotycząca daty objęcia tej funkcji: Ruciński i Śródka podają rok 1946, a Przeniosło i Przeniosło – 1948.
W 1954 r. kierowany przez Żerę Oddział Chorób Układu Krążenia przekształcono w Klinikę Kardiologiczną Instytutu Doskonalenia i Specjalizacji Kadr Lekarskich w Warszawie, później związaną z Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego. Według opracowania poświęconego dziejom PTK była to pierwsza w Polsce placówka kliniczna, w której nazwie formalnie występowała kardiologia. Żera organizował jej zaplecze diagnostyczne. W klinice rozwijano m.in. pracownie hemodynamiki, polikardiografii i spiroergometrii, a następnie diagnostykę ultrasonograficzną chorób serca. W działalności klinicznej zajmował się przede wszystkim chorobami zastawek serca, zaburzeniami rytmu, kardiomiopatiami oraz leczeniem niewydolności krążenia. Prowadził badania nad diagnostyką przedoperacyjną wad zastawkowych i oceną wyników leczenia operacyjnego w porównaniu z zachowawczym.