W latach 1919–1941 oraz 1944–1949 był profesorem i kierownikiem katedry filologii romańsko-germańskiej Uniwersytetu Piotrogrodzkiego, później Leningradzkiego. Równolegle z działalnością uniwersytecką pracował w instytutach naukowych. W latach 1935–1941 i 1944–1950 kierował działem literatur zachodnich Instytutu Literatury Rosyjskiej Akademii Nauk ZSRR. W latach 1933–1941 został trzykrotnie aresztowany pod zarzutem szpiegostwa na rzecz Niemiec. W latach 1941–1944 przebywał na ewakuacji w Taszkencie, gdzie wykładał literatury zachodnioeuropejskie na Uniwersytecie Środkowoazjatyckim, kierował instytutem historyczno-filologicznym oraz działem folkloru Akademii Nauk Uzbeckiej SRR. W 1949 r., podczas kampanii przeciwko tzw. kosmopolityzmowi, został usunięty z Uniwersytetu Leningradzkiego. Do pracy profesorskiej na tej uczelni powrócił w 1956 i wykładał tam do 1964 r. Od 1950 r. pracował w leningradzkim oddziale Instytutu Językoznawstwa Akademii Nauk ZSRR, a w latach 1958–1971 kierował tam sektorem języków indoeuropejskich. W 1962 r. został wybrany do British Academy. W 1964 r. Uniwersytet Jagielloński nadał mu godność doktora honoris causa.