Był synem Antoniego i Rozalii z domu Bornelle. Ukończył ośmioklasowe gimnazjum klasyczne w Mariampolu oraz kurs buchalteryjny Chankowskiego. Wykształcenie wojskowe otrzymał w 2. Konstantynowskiej Szkole Wojskowej w Petersburgu. Jego żoną była Maria z domu Nałęcz-Kaniewska. Mieli dwóch synów: Henryka, urodzonego 24 maja 1891, oraz Adama Józefa, urodzonego 4 lipca 1893. Do armii rosyjskiej wstąpił 1 września 1879. Po ukończeniu szkoły wojskowej służył początkowo jako młodszy oficer 111. Dońskiego Pułku Piechoty, a następnie do 27 sierpnia 1897 w 64. Kazańskim Pułku Piechoty w Białymstoku. Później został przeniesiony do 151. Piatigorskiego Pułku Piechoty, w którym był między innymi dowódcą kompanii, kompanii wywiadowczej i batalionów. Brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej. 30 maja 1908 został przeniesiony w stan spoczynku w stopniu podpułkownika. W lipcu 1914 powrócił do służby. Od 18 lipca 1914 do 31 grudnia 1917 dowodził 379. Mińską Drużyną Pieszą, pełniąc w tym okresie również funkcję komendanta etapu w Baranowiczach. 5 października 1914 awansował na pułkownika. W armii rosyjskiej został odznaczony Orderem św. Anny II i III klasy, Orderem św. Stanisława II i III klasy oraz Orderem św. Włodzimierza III i IV klasy. Od 1 stycznia 1918 pozostawał w rezerwie oficerskiej II Korpusu Polskiego w Rosji.