14 listopada wojska niemieckie rozbroiły milicję i ponownie przejęły kontrolę nad Białymstokiem. Szymanowski pozostał w mieście do wkroczenia Wojska Polskiego 19 lutego 1919.
Dekretem Naczelnego Wodza z 14 marca 1919 został warunkowo zatwierdzony w stopniu pułkownika ze starszeństwem od 18 lipca 1916 i powołany do czynnej służby na czas wojny. Przydział do Rezerwy Oficerów Wojska Polskiego otrzymał z dniem 24 lutego 1919. Od 19 kwietnia 1919 pełnił funkcję dowódcy wojskowego Białegostoku. 22 października został oficjalnie mianowany na to stanowisko, a 20 grudnia objął komendę nad miejscowym garnizonem wojskowym. 22 lutego 1920 przeniesiono go do Centralnej Stacji Zbornej w Warszawie. 15 maja tego roku został mianowany komendantem Powiatowej Komendy Uzupełnień w Grodnie. 1 grudnia 1922 przeniesiono go ze stanowiska komendanta PKU Grodno w stały stan spoczynku z prawem noszenia munduru. W latach 1923–1924 mieszkał w Grodnie, a w 1928 w Brwinowie. Zmarł 7 listopada 1930. Został pochowany na cmentarzu w Brwinowie.
Przypisy
Bibliografia