Znaczenie historyczne Defensio Epicuri należy do najwcześniejszych renesansowych prób bezpośredniej rehabilitacji etyki epikurejskiej. W historiografii filozofii wyróżnia się ją jako wyjątkowo konsekwentną obronę doktryny etycznej Epikura w XV-wiecznych Włoszech. Prawdopodobne datowanie utworu na około 1429 oznacza, że poprzedza on dialog Lorenza Valli De voluptate z 1431. Powstał również przed szerokim rozpowszechnieniem wśród humanistów najważniejszych antycznych źródeł dotyczących epikureizmu, w tym X księgi dzieła Diogenesa Laertiosa oraz De rerum natura Lukrecjusza. Szczególnym elementem argumentacji Raimondiego było ujęcie dobra jako dobra całego człowieka, obejmującego ciało i umysł, oraz powiązanie przyjemności z cnotą zamiast ich przeciwstawiania. Traktat jest uznawany za istotne świadectwo sporów o relację między przyjemnością a summum bonum w pierwszej połowie Quattrocento.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Włoscy filozofowie XV wieku Kategoria:Filozofowie renesansu Kategoria:Ludzie urodzeni w Cremonie Kategoria:Samobójcy Kategoria:Zmarli w XV wieku